In de rubriek ‘Ruimteverhalen’ inspireren we je met verhalen over het ontdekken en benutten van je persoonlijke ruimte om te groeien. We spreken met Cherice Pont, die de training ‘Kom in je Kracht’ volgde. Ze stapte in met het gevoel dat ze vastzat, en kwam eruit met iets wat ze zelf het best omschrijft als verlichting: een nieuw perspectief dat van binnenuit ruimte maakt.

Ontdekking

Cherice merkte al een tijd dat ze op een punt stond waarop ze niet verder kwam. ‘Ik voelde dat ik vastzat. Dat er bepaalde dingen me afremmen, maar ik wist niet waar dat aan lag.’ Het zat niet in één groot incident, eerder in een optelsom van onrust en het gevoel dat er “een next level” was waar ze niet bij kwam.

Ze besprak het met haar leidinggevende en ging op zoek naar iets dat haar kon helpen. Met een mooi doel: onderzoeken wat er speelde. ‘Ik had eerst een gesprek met trainer Caroline Mourits om na te gaan of ik bij haar aan het juiste adres was. Na dat gesprek bleek dat ook zo te zijn.’ Dat ze zich inschreef, bleek achteraf precies op tijd: ‘Het kwam voor mij echt op het juiste moment. Privé ging het niet zo lekker, wat op een gegeven moment ook zijn weerslag had op mijn werk.’

Veiligheid en perspectief

Al vanaf de eerste sessie voelde ze: hier kan ik landen. ‘Het voelde meteen veilig, in de kleine groep. Caroline was super open. De groep ook: iedereen had oog en oor voor elkaar.’ Die veiligheid was niet alleen prettig. Het maakte het mogelijk om eerlijk naar haarzelf te kijken. ‘Wat daarbij ook echt helpt is dat je andermans perspectieven hoort. Dan kan je op jezelf betrekken.’ En dan komt dat woord dat ze steeds gebruikt: verlichting. ‘Na de eerste sessie bood het al een soort verlichting, een nieuw perspectief. Ik dacht: dit heb ik echt nodig. Ik zit hier goed. En dit was nog maar het begin.’

Durven vertrouwen

De training haalde haar wel uit haar comfortzone, maar niet op een manier die dwingt of wringt. ‘Ik had misschien gedacht dat je op een ongemakkelijke manier uit je comfortzone werd gehaald, maar je zet steeds zelf een stapje en je voelt je er niet ongemakkelijk bij.’

Juist de opdrachten maakten dat concreet. Een oefening bleef haar bij: ‘We gingen met z’n allen naar buiten. Eén kreeg een blinddoek op en de ander moest begeleiden naar de overkant. Je kent elkaar eigenlijk helemaal niet, maar je legt wel je vertrouwen in de ander.’ Een simpele setting, een groot effect: niet nadenken, maar voelen dat je gedragen kunt worden.

Toepasbaar inzicht

Wat ze meenam naar haar dagelijks leven, zit vooral in begrijpen wat haar aanstuurt. ‘We hebben geleerd wat onze drijfveren zijn en we hebben analyse gedaan van ouder, kind en volwassene.’ Die taal helpt haar om situaties helderder te zien. ‘De vragen zijn: hoe voel je je? Waarom reageerde je op die manier? En dan komen je drijfveren terug.’ Ze bouwde er kleine routines omheen. ‘Elke dag neem ik even een momentje voor mezelf: “Ik ben oké.” En ik heb reflectiemomentjes ingepland. Als ik iets meemaak – of het nu positief of minder positief is – schrijf ik dat meteen op. Door die reflectie zet ik een stapje naar mezelf toe.’

Ruimte voor eigenwaarde

De persoonlijke ruimte die ze ontdekte, raakte aan iets essentieels: eigenwaarde. ‘Ik heb nu eindelijk aan mezelf toegegeven dat daar ruimte is om me in te ontwikkelen.’ Ze herkent hoe dat doorwerkt in werkmomenten: ‘Soms zit ik minder op de voorgrond tijdens meetings en soms word ik zenuwachtig voordat ik wat durf te zeggen. Dan besef ik dat ik daar aan mag werken. Dat is ook weer die reflectie om een stap te mogen zetten.’

Stralen

Wat overbleef na drie dagen gespreid over drie maanden was niet alleen inzicht, maar ook energie. ‘Ik had een keer heel weinig geslapen, maar ik heb me geen moment vermoeid gevoeld, omdat ik het zo leuk vond en er zoveel aan had.’ En dan het moment waarop het zichtbaar werd: ‘Caroline zei: “Ik zie je nu echt stralen.”’ Voor Cherice is dat misschien wel de kern: niet harder worden, maar lichter. ‘Die verlichting, dat is echt het gevoel. En dat neem ik mee naar de dag van morgen.’

Lees ook het verhaal van trainer Caroline Mourits over hoe veerkracht groeit als je jezelf echt durft aan te kijken.